Een mooie dag om dood te gaan (?!)

Vandaag had ik te maken met een gepland verlies. Dat was nieuw voor mij. Alle ingrijpende verliezen die mij totnogtoe hebben getroffen, hadden een ongepland karakter. Het meest aangrijpende voorbeeld hiervan is natuurlijk dat van mijn Alexander, die bijna zes jaar geleden in een tijdsbestek van twee uur overleed aan een fatale hersenbloeding.

Een gepland verlies, een euthanasie. Een gewilde levensbeëindiging, bewust en wilsbekwaam gewenst door de betreffende persoon. Vanwege redenen die volledig gelegitimeerd zijn. Geen speld tussen te krijgen..

En dan is daar het gevoel.. Mijn gevoel.. Het gevoel van, wat gaat er in je om, hoe beleef je deze laatste weken, hoe is het om te weten dat je op 26 mei 2016 zult komen te overlijden? Hoe is het om je laatste avondmaal te nuttigen, voor de laatste keer te gaan slapen, voor het laatst wakker te worden? Hoe voelt dat? Ik probeer het in te voelen, maar alleen al daarbij wordt de emotie me zo zwaar..

En hoe voelt dat als het om je moeder gaat, waar je voor de laatste keer op bezoek bent geweest? Wier overlijdensadvertentie je al hebt geschreven terwijl ze nog bij je was, wier crematie je al hebt gepland terwijl je nog met haar hebt gegeten? Ik kan me alleen maar voorstellen dat je doorgaat, in een automatische piloot, er het beste van probeert te maken, de gesprekken voert die je altijd wilde voeren..

Ik ken alleen het plotseling overlijden van een dierbare. Ik kende niet het geplande en gewilde karakter van ontslapen aan deze wereld. Ik kan er alleen getuigenis van doen dat beide vormen van verlies hun eigen gevoelens oproepen, het ene niet minder zwaar dan het andere..

Het was vandaag mooi weer. Eindelijk weer wat zon na een paar regenachtige dagen.. Een mooie dag om dood te gaan? Ik zat in de trein met mensen die net als ik naar hun werk gaan, just another day..

– met al mijn liefde voor de moeder en zus van mijn Alexander

Dikke knuffel XXMaya

 

 

2016-05-26T22:40:34+00:00By |blog, Rouwverwerking|1 Reactie