Ik kom uit een geslacht van sterke vrouwen. En verdomd als het niet waar is (excuses voor mijn taalgebruik), ook ik weiger me eronder te laten krijgen. Uiteindelijk is het leven daar te mooi voor. Ik heb mijn portie ellende wel gehad, dus denk niet dat ik een blonde bimbo ben die nooit iets heeft meegemaakt afgezien van het breken van een nagel. Scheiding, dood, verliezen aan alle kanten, intimidaties, financieel bedrog, teleurstellingen, het meeste heb ik wel gehad.. Been there, done that! En toch: het leven is zo mooi. Rijdend door Nederland met de avondzon, muziek aan, in de Fiat 500 die ik van mijn lief kreeg.. Dat maakt mij dankbaar, dat geeft me kracht, kracht om er het beste van te maken. Ik ben een onverbeterlijke optimist.

Inmiddels zie ik het zo. Ik ben hier misschien negentig jaar op deze planeet, ik ben een bezoeker. Ik heb zelf behoorlijk mijn best gedaan om mijn eigen leven te verstoren, dat geef ik grif toe, en het lot heeft dat nog eens vermenigvuldigd. Met als resultaat dat ik mezelf meerdere malen opnieuw heb uitgevonden. En dat was misschien best ergens goed voor. Want nu weet ik: het leven is mooi. Ondanks alle ellende. Of misschien wel dankzij alle ellende. Vooral door het plotseling overlijden van mijn man voel ik een enorme behoefte om optimaal te genieten van elk moment. Voor mij, en voor hem. Omdat het zomaar korter kan duren dan negentig jaar.

Misschien is dat dan levenskunst, om de mooie momenten te identificeren en daar in het moment optimaal van te genieten. Daaraan vast te houden. En niet, nooit, bij de pakken neer te gaan zitten. Je er niet onder te laten krijgen. Door niets – en niemand.

Mijn oproep is simpel. Neem zelf de regie. We zijn allemaal bezoekers van deze planeet, maak er de beste negentig jaren van. Voor jou – en voor de planeet!