Als kind zat ik vaak verhaaltjes en gedichtjes te schrijven. Ik wilde schrijfster worden. Of juffrouw. Maar het liefste schrijfster. Juffrouw ben ik niet geworden. Alhoewel ik op mijn werk wel vaak dingen aan mensen moet uitleggen op een geduldige toon. Dus als je het zo bekijkt, heb ik dat via een omweg toch bereikt.

Over het thema van mijn eerste boek heb ik gemengde gevoelens, dat durf ik toe te geven. Ergens knaagt het om te schrijven over het overlijden van mijn man. Het voelt alsof ik daar op de een of andere manier van profiteer. Heel veel liever had ik een ander boek geschreven. Waarom niet eentje over mijn zinderende bestaan als jetsetter op Ibiza, als fotomodel in Parijs of desnoods als courtisane aan het Hof van Lodewijk de 14e? Alles liever dan mijn verhaal als weduwe in Heemstede. Het universum verkoos anders. Ik zou schrijven over het vormgeven van mijn leven na het verlies van mijn man. Dat was het verhaal dat er kennelijk uit moest. Het verhaal waarvan ik wilde dat het nooit gebeurd was.

Het was ook niet dat ik mezelf nou zo nodig moest profileren als weduwe. Net als iedereen die een verlies heeft geleden, wilde ik er zo snel mogelijk niet meer aan herinnerd worden. Dat gaat nu niet meer lukken. Voor zolang als het internet bestaat, zal ik bekend staan als ‘die taaie weduwe’. Hetgeen niet bepaald klinkt als succesvolle personal branding. Nee, het klinkt alleen maar enorm kwetsbaar. Het etaleren van de donkerste periode van mijn leven voelt alsof mijn gebroken hart op straat ligt. Maar branding of niet: het leven is niet altijd maakbaar. Dit was het verhaal dat ik met me meedroeg. Ik breng het naar buiten mijzelf, maak het kenbaar voor anderen in de verwachting dat het hen iets te bieden heeft. Herkenning. Troost. Steun. Een glimlach. Een traan. Daar doe ik het voor.

Hoe ging dat met het schrijven? Want je hoort bijvoorbeeld wel eens schrijvers vertellen dat ze hun bestseller in twee weken hebben geschreven. Ahum. Natuurlijk hoop ik dat mijn boek een bestseller wordt, maar zo is het bij mij niet gegaan. Met het schrijven ben ik lang bezig geweest. Het ging pas stromen toen ik hardop de intentie daartoe had uitgesproken. Niet dat het toen vanzelf ging of zo. Ik worstelde lang met de structuur. Hoe weet je nou of een paragraaf in hoofdstuk 3 of 4 moet, als het allebei kan? Daarvoor heeft Word geen format en Google geen antwoord.

Daar maakt de schrijver een keus. Moet je net mij hebben: mijn ascendant is weegschaal, ik ben kampioen wikken en wegen. Voor de oplossing van mijn vraagstuk moest ik naar Spanje. Ik ging een week in schrijfretraite (aanrader!). Op een avond kreeg ik een grote structuurdoorbraak. Het Eureka-gevoel. En ja, er was rode wijn bij betrokken. Met de nieuwe structuur kozen de teksten als vanzelf hun goede plek. Wel moest ik verder met het schaven, schrijven en schrappen. Dat duurde toch wel langer dan twee weken. Er zat natuurlijk ook een emotionele kant aan. En elke keer als ik mijn eigen tekst las, zag ik iets dat anders kan. Dat heb ik trouwens nog steeds. Ik durf straks mijn eigen boek niet te lezen!

Mijn boekproject kent drie fasen. Dat blijkt heel modern te zijn, dat las ik vandaag in een artikel in de NRC over trilosofie. Dat komt er in de kern op neer dat drie als zodanig het nieuwe twee is. De drie fases bleken dus helemaal kloppend met deze tijd. Het schrijfproces was fase 1. Fase 2 was een korte, intensieve periode waarin de teksten en illustraties opgemaakt werden. Dat ging zo. Op dinsdagavond stond ik in mijn yogapakje voor de les nog even mijn mail te checken. Om daarin de drukproef van mijn uitgever te vinden. Of ik die avond mijn opmerkingen kon doorgeven. Bij de yogales hebben ze mij niet meer gezien. Diezelfde week, donderdagochtend. Een nachtelijk verzoek van mijn uitgever om op ultrakorte termijn nog drie citaten aan te leveren. Ik liet alles vallen. Een schrijfster met een deadline kent haar prioriteiten. Zelfs om 7 uur ’s ochtends.

Dat was dus fase 2. Vrijdagochtend is het boek naar de drukker gegaan. Dat voelde niet direct feestelijk. Meer alsof ik iets kwijt was. Ik dacht aan The Grief Recovery Method: onder rouw verstaan we alle tegenstrijdige gevoelens die worden veroorzaakt door het einde van of een verandering in een bekend gedragspatroon. Inderdaad.

Nu breekt fase 3 aan: publiciteit en marketing. De boeklancering staat op 23 juni a.s. Dan is het Internationale Dag van de Weduwe. De komende weken ga ik je spammen met mijn nieuwsbrief, posts en berichten. Ik vraag hiervoor bij deze alvast vergiffenis: ik moet namelijk 1.000 boeken verkopen. Vanaf nu. De eerste 18 boeken zijn verkocht via mijn site www.rouwenhoortijhetleven.nl Je kunt je daar ook aanmelden voor mijn nieuwsbrief.

Nog 982 boeken te gaan. Ik reken op jullie, mijn trouwe fans.